Bloggen als je site niet werkt is niet aan. Bloggen als je site ineens onbereikbaar is ook niet. Bloggen als alles in een spuuglelijke omgeving terecht komt ook niet.
Maar heel heel misschien kan ik wel weer bloggen en is dat een begin.
Stille tijden breken aan. De site gaat migreren, en wij ook. Naar Frankrijk. De boel is gepakt, R neemt morgen zijn intrek hier. Lou en Pof verheugen zich op zijn komst, en wij verheugen ons op de wekker : )
Vroeg weg, is het idee. Dan in een keer door. Jiska slaapt op onbekende plekken de eerste nacht vaak zo beroerd, dat een overnachting om de reis te breken ons niet aantrekkelijk lijkt.
Traditiegetrouw doen we aan vakantie-artsenbezoek. Dat is alweer achter de rug. Onze eigen huisarts deze keer. Het kleine deukje in Jiska's duimnagel had zich getransformeerd tot een rode, warme, kloppende etterbult. Het zag en ziet er echt naar uit.
Ondertussen laat ze ons uitsluitend haar meest stralende humeur zien. De ernst van de duim was ons daardoor eigenlijk ook wel een beetje ontgaan. De huisarts wees ons er onverbiddelijk op dat dit behoorlijk ernstig was.
Biotexbadjes en weer antibiotica. En bij koorts acuut naar een arts. Niet de meest ontspannen eerste vakantiedag (na een gelukkig uitermate heerlijk ontspannen weekend, met veel familie en vrienden).
De Franse zon is vast helend. Voor ons allen welteverstaan.
Ik ben jarig. Dat vindt Wieke reuze leuk. Kusjes, zingen en steeds maar herhalen: "hoe oud ben je nu Mamma….37?" Die 37 wordt vol verwondering uitgesproken. Als ik Wieke vraag hoe oud ze dan dacht dat ik zou worden roept ze: "6"
Op de creche vertelt ze: "Mamma is jarig, maar er hangen geen slingers." Heel zielig natuurlijk. Dat vonden ze op de creche ook.
Nu hangt er dus een prachtig schilderij aan de muur. Van Wieke…voor mijn verjaardag.
Ik houd er niet zo van als iemand de baas is, alleen maar omdat ie de baas is.
Tegen Wieke en Jiska zeg ik ook niet gauw dat ik de baas is, of dat Tim de baas is. Ik ga er zo maar vanuit dat zij daar ook niet van houden.
Laatst gooide ik hem er toch in. "Wieke nu is het klaar." "Waarom?" "Omdat ik de baas ben."
Wieke vroeg meteen waarom ik eigenlijk de baas was. Ik had best goede argumenten, vond ik zelf.
Ik ben ouder, ben haar moeder, zorg voor haar, zorg dat de boel een beetje draait, dat er schone kleren zijn, dat we leuke dingen doen (alles samen met Tim uiteraard). Wieke leek niet onder de indruk.
Een dag later riep Wieke: "Ik ben de baas". Ik vraag waarom, Wieke antwoordt: "omdat ik Jiska altijd allemaal kusjes geef!"
Dat is pas een echt overtuigende reden om de baas te zijn.
Wieke, Jiska en ik zitten op de fiets. Het is maandagochtend. Het maandagochtendhumeur spat van de gezichten van mensen die we tegenkomen.Niet bij ons op de fiets.Bij elk kruispunt maken Wieke en Jiska resoluut een stopgebaar naar auto's, brommers en fietsers. Ze schreeuwen STOP, STOP, STOP! Alsof ze een ontsnapt koekenmannetje tot stilstand willen brengen. Ontzettend grappig, vind ik, ontzettend irritant, vindt ieder ander.En gelijk hebben ze.
Het is ochtend. Muziek staat aan, Selah Sue.Wieke danst. Ze pakt mijn armen en wil met mij dansen, rondjes dansen.We dansen verder. Jiska komt aanrennen. Ze pakt een hand van Wieke en een van mij. We dansen in de rondte. Tot Jiska zich ineens op de grond laat vallen. BOEM! roept ze terwijl ze op haar billen landt.Wieke begrijpt het meteen: Jan Huygen in de ton. We zingen Jan Huygen op de klanken van Selah Sue en laten ons schaterend vallen.
Jiska heeft bijnamen. Jissie, Jiska Pattatiska, Jiskey (al dan niet rijmend op whiskey), krullevaar. De minder charmante: gifkikker, driftkop(je), dramakoningin.
De liefste: Troeltje Kroeltje. Of Kroeltje Troeltje.
Jiska is knuffelig. Op haar moment en haar voorwaarden dat wel. Vol overgave kan ze zich op je storten, haar hele hoofd tegen je borst aanduwen of onder luide MMMWWAA geluiden je onderzoenen.
Of ze duwt me om, klimt op me en gaat heel rustig boven op me liggen. Even opkijken, kusje geven en weer lekker liggen. Lief Kroeltje Troeltje.
Mumba, het nieuwe olifantje in Artis, vult Wiekes gedachten. Op onnavolgbare wijze welteverstaan.
Wieke staat voor me en kijkt me ernstig aan. Ineens zegt ze: "Mumba is helemaal geen klein babyolifantje meer……het is een dikke vetklep!"
Mijn vragende blik wordt niet verder beantwoord. Waar ze het vandaan haalt? Geen idee. Hilarisch is het wel deze tekst uit een zeer ernstig kijkende peuter.
Ik hou niet zo van klaagblogs.
Het liefst schrijf ik korte kleine verhaaltjes. Over dingen waar ik onbedaarlijk om moet lachen, die me ontroeren, waarover ik me verwonder en soms over dingen die me mateloos storen.
Soms zal de wanhoop, die onvermijdelijk ook wel eens om de hoek komt kijken, van een blog afspatten, of tussen de regels door te lezen zijn. Maar een echt klaagblog schrijven doe ik niet zo snel.
Vandaag dus wel.
Het is weekend, zaterdag ochtend, heerlijk!
Hoewel, heerlijk? Ik ben doodmoe, heb koppijn en ben chagrijnig.
Wieke en Jiska ook. Het is vies weer en ze willen naar buiten, maar dat kan niet. Beiden zijn strontverkouden en hebben een frustratietolerantie van – 10. De hele week is Jiska al aan het spoken, met als hoogtepunt donderdagnacht.Ontroostbaar, luid krijsend. Uiteindelijk bij mij in bed, elk uur wakker, troost zoeken en weer in slaap vallen tot mijn wekker ging om 6.30.
Vanochtend is steeds de een of de ander aan het huilen. En regelmatig gelijktijdig. Een klaagzang in koor. Wieke wil alles wat Jiska heeft, Jiska wil alles wat Wieke heeft. Afwisselend gillen ze NIET SLAAN en MIJ, MIJ, MIJ.
Ons prachtige huis, met zijn open architectuur, vervloek ik. Een zinderende krijsende echoput.
Ik mag niet weg, dan wordt Jiska hysterisch, Tim mag niet weg, dan wordt Wieke hysterisch. Jiska mikt – als ik even niet kijk – alle boeken die naast ons bed lagen, door de vide de trap af de woonkamer in. Tim schrikt zich rot, want denkt dat het Jiska is.
Tim en ik schieten uit onze sloof. Wieke en Jiska schrikken en huilen.
Jiska heeft duidelijk honger, maar ze eet niet, in plaats daarvan vliegt er een bord door de kamer, overal pap. Jiska wil het ontbijt van Wieke, Wieke wil niet aan tafel komen.
Ik geef Jiska het ontbijt van Wieke, maar ineens wil Wieke wel haar ontbijt. Hysterisch krijsend gooit ze zich op de grond. Jiska gooit het ontbijt naar Wiekes hoofd.
Ik heb koppijn en ben buitengewoon onaardig tegen Tim. En heb meteen spijt, maar Tim is al boos weggelopen.
Pffff ineens verlang ik intens naar een leven zonder kinderen. Zelfs het leven van een kluizenaar of een non in retraite klinkt aanlokkelijk.
Veel prachtige boeken over ouders en kinderen. Soms ontroerend, soms om te lachen en soms aangrijpend. Soms dat allemaal tegelijk.Afgelopen jaar kreeg ik twee keer een boek met de mededeling dat het misschien geen boek was om aan een moeder te geven. Beiden waren prachtig.Boeken om wel/niet te lezen:Room van Emma Donoghue enContrapunt van Anna Enquist
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.